Dünya, mənnən danış görüm

 

Çingiz Əlioğlu

(1944)

Şair, tərcüməçi. Əməkdar incəsənət xadimi. “Nikbinlik”, “Vağzallar...Yollar...”, “Soraqlar sevgi məni”, “Ömür ağacı”, “Alnından Ay doğan adam”, “Günəşli dayanacaqlar”, “Görüşdən ayrılığa”, “Tanrını tanı” kimi şeir kitablarının müəllifidir. Rusiyanın “Yunost” jurnalının “Yaşıl yarpaq” mükafatına layiq görülüb.  A.Axmatovanın, M.Svetayevanın, S.Yeseninin, İ.Şklyarevskinin, L.Tatyaniçevanın, A.Soutollun əsərlərindən nümunələri dilimizə çevirib.

      

Dünya, mənnən danış görüm

Dünya, boyun bircə qarış...

Qarı dünya, qımış görüm.

Ürəyimdə yağ qalmamış,

Dünya, mənnən danış görüm.

 

Yolların yüyrəkdi sənin,

Yerişin küləkdi sənin.

Olanım – ürəkdi mənim,

Dünya, mənnən yarış görüm.

 

Niyə belə yaraqlısan,

Hansı fikir, soraqlısan,

Mən haqsızam, sən haqlısan,

Dünya, mənnən vuruş görüm.

 

A qırışmal, gidi dünya,

Neynədin igidi, dünya?

Mən bilmirəm, sən bilirsən...

Dünya, mənnən barış görüm.

 

Kimlər ki, sənin...

Kimlər ki, sənin

Al qanından içiblər,

Daha səndə işləri yox,

Təqsirindən keçiblər.

 

Kimlərə ki, sən

Qan uddurmusan,

Rahat yata bilərsən, –

Günahından keçiblər.

 

Kimlər ki, səni

Min kişidən seçiblər,

Əmin ola bilərsən,

Kəfənini biçiblər…

 

Hesab dərsi

Gəl bir oyun oynayaq, –

Mən çıxan, sən çıxılan.

Görək qalıq nə olur,

Kimdir evi yıxılan…

 

Başqa bir oyun da var, –

Mən bölünən, sən bölən!

Elə endir baltanı

Uf deməsin bu ölən…

 

Bəs bu necədir, səncə, –

Mən vurulan, sən vuran!

Səni qane edirmi

Hasil, söylə sən quran?!

Di gəl, atam balası,

Axır tapdım çəmini!

Üstəgəldir əlası,

Birgə dadaq cəmini…

 

Mənim bu həyatla öz hesabım var

Mənim bu həyatla öz hesabım var,

Bilirəm pislik nə, yaxşılıq nədir?

Yaşamaq – kiminçün oyun, əyləncə,

Mənimçün gündəlik mübarizədir.

 

Bilirəm dadını halal çörəyin,

Yerində deyilmiş ötkəm sözün də.

Xoşbəxtəm o vaxt ki, dosta gərəyəm,

Düz baxa bilirəm düşmən gözünə.

 

Bir ömür yaşaram –

narahat, çətin.

Arxamca daş atan olsa da, nə qəm.

Nəsillər rahatca keçsinlər deyə

Atılan daşlardan bir yol döşərəm!

     

Qarabağım – qara bağrım...

O dağlara sarı

gedən o uşaqların

toylarına çox vardı,

toy yaşına çatmadılar.

 

O dağlara sarı

gedən o uşaqların

ana gözü oxşayan

boylarına çox vardı hələ.

öz boylarına çatmadılar.

 

Nə deyib getdilər,

niyə getdilər?..

And içmişdilər

Halal südə, halal çörəyə.

And içmişdilər

ayaqlarının altındakı ana torpağa,

quma, kəsəyə,

çınqıla, daşa.

 

Belə müqəddəs and olan yerdə

kimdi baxan boya,

kimdi məhəl qoyan yaşa?..

 

Getdilər, getdilər

dağlara sarı.

Getdilər

yanar kökslərində,

odlu sinədə

qərənfil bitirməyə, gül bitirməyə.

 

Getdilər ulu, əbədi dağlardan

əbədi ölümsüzlük gətirməyə...

 

Məhəbbət düsturu

Oxşardır sevginin tarixçələri...

Yatmışdıq yuxudan ayıldıq, əlbət!

Belədir bir eşqin nəticələri

Üstəgəl ayrılıq, çıxaq məhəbbət...

 

Heç kimə dərs deyil, olub-olacaq...

Həzz ilə zülm edir özünə millət.

Səndən gördüklərim bunlardır ancaq

Üstəgəl məşəqqət, çıxaq mərhəmət...

 

Hər şeydə günahkar tək məni saydın,

Biz necə olaydıq səninlə xoşbəxt?!

Cəbrinin cavabı öncədən aydın,

Üstəgəl haqsızlıq, çıxaq ədalət!!!

 

Nə günə qoyurdu məni o eşqin,

Hardandı səndəki bu kin, küdurət?!

Hasilə nə qaldı, indi bax sevin...

Üstəgəl miskinlik, çıxaq əzəmət...

 

Dedilər sınama, sınanan haqdı,

Əzilən adamdan umma dəyanət.

Gör gəlib axırı hayana çıxdı! –

Üstəgəl xəyanət, çıxaq sədaqət...

 

Mən ülfət unadım, sən həsrət dedin...

Dözümə tapmadım özümdə qüdrət!

İndi bu qalığı haqq-hesab edin

Üstəgəl fəlakət, çıxaq səadət...